Watchmen

Watchmen, çizgi roman dünyasının tartışmasız zirvesidir ve bunu hak ediyor. Alan Moore, 1986 yılında Dave Gibbons ile birlikte sadece bir süper kahraman hikayesi değil, soğuk savaş paranoyasının, ahlaki rölativizmin ve insanlık durumunun dehşetli bir analizini ortaya koydu. Time dergisinin "1923'ten bu yana yazılmış en iyi 100 İngilizce roman" listesine giren tek çizgi roman olması tesadüf değil — Hugo Ödülü'nü kazanan ilk ve tek grafik roman olma unvanını da elinde tutuyor.

Dave Gibbons'ın 9 panellik grid sistemi, çizgi roman dilinde devrim yarattı. Her sayfanın matematiksel düzeni, hikayenin saatli bomba ritmini görsel olarak somutlaştırıyor. Simetrik bölüm yapısı (özellikle 5. bölüm "Fearful Symmetry") panel-panel okunduğunda ortaya çıkan ayna kompozisyonuyla görsel anlatımın sınırlarını zorluyor. John Higgins'ın renk paleti — özellikle sarı tonlarının kullanımı — atmosferi olağanüstü derecede destekliyor.

Karakterler, süper kahraman klişelerini parçalayıp yeniden inşa ediyor: Rorschach'ın acımasız ahlakı, Dr. Manhattan'ın insanlıktan kopuşu, Ozymandias'ın "amaçların araçları meşrulaştırdığı" ütopyacılığı, Comedian'ın nihilizmi — her biri Nietzsche, Jung ve soğuk savaş felsefesinin somut karşılıkları. "Who watches the watchmen?" sorusu, otorite ve gücün sorgulanması üzerine yazılmış en güçlü metinlerden biri. Defalarca okunması gereken, her okumada yeni katmanlar açan başyapıt. Çizgi roman edebiyatına başlamak isteyen her okurun ilk durağı olmalı.