Felsefenin Tesellisi

Felsefenin Tesellisi, Roma'nın son büyük filozofu kabul edilen Boethius'un idam edilmeyi beklediği zindanda, M.S. 524 yılında yazdığı olağanüstü bir eserdir. Bir zamanlar Ostrogot kralı Theodorik'in başdanışmanıyken haksız yere ihanet suçlamasıyla hapse atılan Boethius, son aylarını antik felsefenin tüm büyük temalarını bir kez daha düşünerek geçirmiştir. Eser, şair Boethius ile karşısına çıkan Felsefe kadını arasındaki bir diyalog formundadır; metin şiir ve düzyazıyı dönüşümlü olarak kullanan menippean satura geleneğinde yazılmıştır ve klasik retoriğin bir başyapıtıdır.

Felsefe kadını, Boethius'un acılarını "Talihin (Fortuna) çarkı" üzerinden anlamaya davet eder. Servet, şöhret, güç ve haz gibi dış nimetlerin asıl mutluluk olamayacağını, çünkü bunların doğası gereği geçici olduklarını gösterir. Gerçek mutluluk yalnızca en yüksek iyiyle, Platoncu gelenekteki "Bir" ile birleşmekten doğabilir. Eser, tanrısal öngörü ile insan özgürlüğü arasındaki gerilim üzerine de Batı düşüncesinin en zarif çözümlemelerinden birini sunar; Boethius'un "ezeli şimdi" kavrayışı, Augustinus an Aquinaslı Thomas'a kadar sonraki teolog-filozofları derinden etkilemiştir.

Kabalcı Yayınevi'nden Çiğdem Dürüşken çevirisi, klasik filolojinin bir saygı duruşu niteliğindedir; orijinal Latinceden yapılan bu titiz çeviri Latin retoriğinin şiirsel ritmini Türkçe'ye başarıyla taşır. Felsefenin Tesellisi yalnızca akademik bir metin değil, aynı zamanda zorluk ve kayıp anlarında okunabilecek gerçek bir teselli kitabıdır; ortaçağ boyunca İncilden sonra en çok okunan kitap olması tesadüf değildir. Antik dünyadan ortaçağa geçişin entelektüel köprüsünü kuran ve hayatın geçiciliği karşısında felsefi sükunet öğreten bu eser, Stoacılık ve neoplatonizmin sevenleri için bir başucu kitabıdır.